Het gezegde "Wat goed is komt snel" lijkt van toepassing op de 21-jarige Ilse DeLange. Vorig jaar in augustus bracht ze haar eerste album ’World Of Hurt’ uit, dat maar liefst 250.000 keer over de toonbank ging bij onze Noorderburen. Sinds het afsluiten een Amerikaans contract bij Warner Brothers in Nashville raakte ze bekend in de Benelux, en ver daarbuiten. Ook in België is het album succesvol, de single I’m not so though is een vette radiohit.

Zingen zat Ilse altijd al in het bloed. Op haar achtste won ze een playbackwedstrijd op school en in haar tiende levensjaar stond ze al regelmatig op de buhne. Als playback artieste behaalde ze vele prijzen met een imitatie van Toon Hermans’ Wat ruist daar door het struikgewas.

Het bleek dat country veel invloed had op haar songkeuze en stijl. Het nummer Paper Roses (Marie Osmond) was het eerste lied dat ze live zong. Reeds op veertienjarige leeftijd had ze al een aantal TV optredens op haar naam. Intussen was Ilse DeLange in contact gekomen met Joop van Liefland, hij leerde haar de eerste kneepjes op de acoustische gitaar.

In 1994 kreg ze al een eerste platencontract aangeboden, maar ze voelde zich er toen nog niet klaar voor. Tijdens het DCMA-awardgala in het zelfde Jaar zaten vertegenwoordigers van BMG Nederland en Warner Nashville in de zaal. Na een zeer overtuigend optreden werden aldaar de eerste serieuze contacten gelegd.